Mijn ervaring met mijn vorige hond Gorgo was het volgende: ik wist dat hij zo ziek was dat hij het niet zou overleven. Het moment dat de dierenarts bevestigde wat ik al dacht kwam echt als een klap. Ik voelde namelijk al een paar dagen grote knobbels achter z'n oren, in z'n nek en bij z'n achterpoten... (zat nog in de 'ontkennende fase).

Wij naar de dierenarts en kregen we de diagnose 'lymfknobbelkanker'... niet te genezen. Nog een paar weken te leven met Predison.. Dan komt het moment dat je afscheid gaat nemen van je hond terwijl hij nog leeft. Vre-se-lijk... maar als ik iets weet (controlfreak als ik ben) dan incasseer ik de grootste pijn op dat moment en ben ik sterk op het moment dat het 'zover is'.

Het was een gruwelijke tijd, maar een vriend/kennis en dierenarts uit Groningen (een oude rot) waar ik toen veel contact mee had heeft mij een paar zinnige antwoorden gegeven waar ik persoonlijk op dat moment wat mee kon. Niet dat dit voor iedereen geldt natuurlijk, maar toen heeft het mij wel geholpen.

Er spookte vanalles door mijn hoofd.. : ik wilde de laatste zijn die Gorgo vasthield en naar z'n laatste rustplaats zou brengen... Had allerlei scenario's over doosjes, kistjes, dekentjes, speeltjes. Mensen die mijn hond vast zouden houden en dat verkeerd deden, iemand die hem per ongeluk verkeerd neer zouden leggen, lieten vallen.. ach man.. verzin het maar, in mijn hoofd gebeurde dat. Ik moest hiermee omgaan maar wist niets te verzinnen door m'n emoties.

In de praktijk betekent dit dat je eerst naar de DA gaat (of die naar jou toe gaat), je daar afscheid neemt op dat moment, de hond dan naar het crematorium brengt (daar opnieuw afscheid neemt), je de as thuis krijgt gestuurd en weer afscheid neemt. Kan me erg voorstellen dat mensen daar voor kiezen, maar hij overtuigde mij met argumenten die ik niet meer letterlijk kan herhalen maar hier op neerkomen:
Je hebt de pijn (de shock) gehad, je denkt nu alleen nog maar in het belang van het dier en 1x goed afscheid nemen bespaart je veel extra verdriet. Het hele proces is al zo pijnlijk en zoiets is per persoon verschillend. Hij voelde blijkbaar goed aan dat ik iets in 1 keer 'goed' moest doen. (dit gold voor mij) Dus ik vermande me... heb een datum gekozen voor Gorgo samen met Marcel dat het wel goed was geweest voor hem.

Het afscheid was thuis en bij de dierenarts. De rest ging per post, van het crematoruim. En eerlijk gezegd was dit voor mij het beste, want ik ben wel een persoon die afscheid wil blijven nemen omdat ik het niet wil/kan. Voel me achteraf 'tevreden' met wat ik gedaan heb en heb moeten doen. En dat is voor iedereen verschillend.. en weet je.. als het mijn hondjes ooit overkomt (wat ik nooit hoop/wens) dan ga ik het waarschijnlijk weer anders doen.

Ik wil dit hoofdstuk graag afsluiten met de volgende overweging:

Afscheid nemen is slechts de geboorte van herinneringen.