Eén van de hobbies van mijn pup is "happen" in voorbij passerende broekspijpen, sokken of schoenen. Net als onze kinderen, beoefent ze "eigenaardigheden" gelukkig alleen thuis en gedraagt ze zich in het openbaar redelijk voorbeeldig. Als we zitten te eten zijn de wiebelende benen van de kinderen natuurlijk ook leuk speelgoed. Eén keer was ik dit zat, en heb haar even op een oneigenlijke moment, in haar bench gezet. Ja, ja we hebben er inmiddels toch één, een bench, en ze is er gedeeltelijk aan gewend, voor slaapjes.

Bovengenoemde actie was, qua timing, natuurlijk helemaal fout. Dit vond onze pup zelf kennelijk ook, waarop ze de hele keuken bij elkaar "zong". Was dus evenmin gezellig.

Duidelijk "nee" zeggen en afleiden met een speeltje is niet meer genoeg.
Ze wil volgens mij op zo'n moment actief-interactief-spel! en wel: nu meteen en vlug een beetje!

Onze kinderen gaan er wel speels mee om, onze zoon lacht zich doorgaans slap en ziet het als een spannend achtervolgings-spel, waarbij hij zich als een haasje terugtrekt op gebieden waar onze pup niet mag komen, de bank, z'n bed of met opgetrokken benen op een stoel. Onze dochter probeert het wat diplomatieker aan te pakken en gaat met een speeltje met de pup spelen of ze gaat haar eens even lekker knuffelen. Lekker "kroelie-poelie" o.i.d.

Even stil staan, en haar met oog-kontact af leiden van haar hobby, wil ook nog wel eens helpen.

Wij hebben wel eerder een hond gehad, deze was een half jaar toen ze bij ons kwam, maar nog niet eerder een jonge pup.

Is al dit "ge-hap hap" normaal, en weet iemand hoe we onze pup dit af kunnen leren c.q. op andere gedachten/passies kunnen brengen? Of moeten we gewoon even door deze fase heen?

Ben benieuwd naar jullie tips en ervaringen!

Ik denk dat veel puppy-eigenaren dit verhaal bekend in de oren klinkt.
Belangrijk is dat je het nooit goed moet vinden dat ze in handen of andere delen van het lichaam hapt of bijt en ook niet aan je broekspijp of andere kleren gaat hangen die je op dat moment aan hebt. Je moet met andere woorden dit gedrag niet gaan belonen. Elke aandacht die ze op dat moment krijgt is een spelletje voor haar: ha, lekker, we gaan rennen, ha fijn er wordt met mij gestoeid en ik word geaaid en het baasje praat naar mij, ik heb succes! Je begrijpt dat ze dat happen steeds vaker zal gebruiken om deze aandacht te krijgen. Niet doen dus!

De beste remedie in mijn ogen is negeren. Volwassen honden, keren een andere hond ook de rug toe en kijken de andere hond zeker niet aan als ze met rust gelaten willen worden, of als ze rust willen creëren. Dat is wat jullie eigenlijk ook moeten doen. Resoluut omdraaien en weglopen (als ze wat ouder is hoef je je alleen nog maar om te draaien en te blijven staan of zitten, dit zal ze dan goed begrijpen). Als je van haar wegloopt zal ze natuurlijk achter je aankomen.

Hier komt het commando "Nee" dus goed van pas. Leer haar daarom spelenderwijs dit commando. Dit kun je bijvoorbeeld doen met iets lekkers in je hand. Als ze het probeert te pakken zeg je duidelijk "Nee" en sluit je je hand. Pas als jij zegt:"pak het maar" met een vrolijke stem krijgt ze haar beloning. Dit kun je een aantal keren op een dag kort oefenen en dit commando zal je altijd goed van pas komen bij haar verdere opvoeding.

Nu weer verder met het happen: Zeg op een lage toon "Nee" en ga iets doen wat ze helemaal niet leuk vindt, bijvoorbeeld de kamer uit. Ze zal snel genoeg in de gaten hebben dat happen haar geen gezellige tijd brengt.

Als je pup tijdens een spelletje of gewoon tijdens het knuffelen in de handen gaat bijten zou ik, net als jullie "au" roepen (dit mag best hard). Dit "commando" is tenslotte een natuurlijke reactie op pijn. Tenminste bij kinderen. Volwassenen laat soms iets anders van zich horen. Je pup zal van deze reactie opkijken. Zeg haar vervolgens dan bijvoorbeeld met een lieve stem:"Lief zijn", je houdt je hand bij haar mond en ze zal je hoogstwaarschijnlijk gaan likken. "Goed zo" krijgt ze dan natuurlijk te horen. Dit heeft tijd nodig en vraagt, zeker van je kinderen wat discipline, want als ze heel druk en bijterig blijft tijdens een knuffelpartijtje zit er niets anders op dan om weer te zeggen "Nee" en haar alleen achter te laten.

Gelukkig zijn het slimme hondjes en leren ze snel. Afleren gaat meestal minder makkelijk.

Nou dat happen kennen we nog van onze reu. Ons teefje heeft er niet zo'n last van gehad. Een duidelijk "au", was bij haar genoeg. Maar net als jullie nu, hadden ook wij kleine kids toen de reu-gossenpup in huis kwam. Kinderen hebben ook nogal eens de neiging de handen in de lucht te steken als de pup hapt. Nou dat vond onze pup dus helemaal een leuk spelletje. Wegrennen is ook niet aan te bevelen want dan speel je juist mee. Wij zeiden steeds niet je handen in de lucht maar als het nodig is, de handen samen voor de borst.

En ja negeren is vaak het beste. Pups zijn eigenlijk net kinderen. Ook bij kinderen werkt vaak negeren het best. Ik moet wel zeggen dat we het bij wandelingen wel wat steviger hebben aangepakt. In die tijd gingen we vaak met de kinderen + vriendjes en de pup naar de trimbaan. Allemaal lekker rennen en oefeningen doen. Nou dan ging die pup dus echt door het lint. Hij greep dan de kinderen constant bij de armen. Met jas aan gaat dat nog maar met blote armen, dikke tranen. Dan gooiden we een sleutelbos (of een slipketting) naar hem (niet raak natuurlijk) en tegelijkertijd riepen we foei. Het heeft even geduurd maar hij was er wel vanaf. Ook heb ik bij hem bij heel vervelend gedrag (tegen de kids oprijen)weleens een pantoffel in zijn richting gegooid. Ik verstopte me dan en wachtte tot hij het deed. Dat was n.l. altijd als ik niet in de buurt was. Bij ons teefje hebben we in huis regelmatig met de plantenspuit naar haar gespoten als ze iets deed wat niet mocht.

Geen idee of dat een verantwoorde manier van hondje-opvoeden is, maar het hielp wel (en snel ook)

Opmerking:

 Les 1 voor het hebben van een pup met jonge kinderen is volgens mij dat de ouders de pup (en de kids ook trouwens) opvoeden. Uiteraard leer je de kids wel wanneer ze nee/foei/au of wat dan ook moeten zeggen. Maar het (af)leren is toch echt de taak van het baasje/vrouwtje. Je hebt met kinderen toch al ogen in je achterhoofd gekweekt, dus dat komt goed van pas met de pup. Onze kinderen hebben inderdaad nooit de correctie met de sleutelbos/pantoffel of zelfs vorig jaar die met de plantenspuit mogen doen. En ik zou ook zeker niet beginnen met zo'n correctie.

Ik weet uit eigen ervaring dat een pup met jonge kinderen best wel eens lastig kan zijn. Ze werken op elkaar als een rode lap op een stier, maar dan in positieve zin. Is de één druk dan waarschijnlijk de ander ook.

Maar , je hebt altijd de bench nog (wel voor de pup natuurlijk!!!) als jij en/of je pup echt effe rust nodig hebben.

Als je pup het dus leuk vindt om te trekken, ga dan lekker trekken: met een touwflos bijvoorbeeld (je kunt hieraan ook een lange oude dikke katoenen sportveter knopen, wel even de plastik uiteinden eraf halen), maar je kunt ook bijvoorbeeld een balletje in een oude katoenen sok stoppen. Voordeel hiervan is, is dat je kinderen hiermee makkelijker kunnen winnen met dit spel. Leren apporteren is vervolgens a piece of cake: je gooit de flos weer weg (Ha fijn, smijten) omdat ze het leuk vindt om met jou dit spelletje te spelen zal ze terugkomen. Op dat moment geef je een commando: "apport". Persoonlijk heb ik liever "Awijn" Anderen weer kiezen voor "Arum", tis maar net wat je lekker vindt!

Ook het commando los kun je zo op deze manier aanleren. Op het moment dat ze de grip op de flos verliest zeg je "Los" (Goed zo !!!) Timing is daarbij erg belangrijk. Alle dingen die de pup van nature zelf doet kun je eigenlijk op deze manier aan een commando koppelen. Ach, het is allemaal een koud kunstje, toch ?

___________________

Het negeren en weglopen werkt als een trein!

Onze pup heeft binnen twee dagen haar broekspijpen-hobby vaarwel gezegd.

Nee-zeggen snapt ze ook al, hoewel ik haar dat niet speciaal geleerd heb, mogelijk weet ze dit nog van-huis-uit.

De plantenspuit-methode sprak me ook wel aan, maar is dus niet meer nodig.