Ook wij hebben met onze Gossenreu best wel problemen gehad met andere reuen.
Hij begon eigenlijk nooit zelf maar ze moesten hem wel altijd hebben.
Het is begonnen bij de G&G 1 cursus, bij de blijf af werd hij aangevallen door een mechelse herder. Vanaf toen moest hij tijdens de trainingen eigenlijk niets meer van andere honden hebben maar daar hadden we verder geen last van.
Maar daarna werd het uitkijken met wandelingen waarbij andere honden los liepen, ze lieten hem niet met rust. Hij liet trouwens de teven niet met rust, hij kon echt helemaal gek zijn van een teefje. 3 jaar geleden werd hij op korte tijd 3 keer aangevallen. Eerst door een labrador in de polder, het baasje had niet eens een lijn bij en snapte niets van de reactie van zijn hond (dat doet hij anders nooit), daarna door een aangelijnde herder die al gepasseerd was en even terugkwam, dit was de 1e keer dat mijn gos echt behoorlijk gewond was (aan zijn oog). Volgens mijn zus lag het aan onze reactie (wij waren te voorzichtig dacht zij) maar toen ons Gosje eens 3 weken bij haar logeerde gebeurde het weer.
Onze Gos had er ondertussen ook genoeg van en begon al ruim op tijd te grommen naar andere honden.

Toen hij geopereerd moest worden i.v.m. een gezwel aan zijn hubertusklauw hebben we mede daardoor besloten hem meteen te laten castreren, hij was toen 7 jaar.
Het gaat nu (2 jaar later) echt veel beter. We hebben sindsdien geen problemen meer gehad. Pas geleden kwam ik een man tegen met een Rotweiler en herder aangelijnd die enorm te keer gingen, de man had de grootst mogelijke problemen om zijn span onder controle te houden. Mijn gos gunde het allemaal geen blik waardig.
Ik was echt super trots!!
Wij hebben bewust toen we een 2e gos wilde een teefje genomen om de problemen met andere honden uit de weg te gaan, maar we hebben het er al over gehad dat als we er nog eens een zouden nemen dan zou het toch weer een reu zijn. Niet dat we hem dan meteen zouden laten castreren hoor!!

Ik hoor een heleboel andere rassen de revue passeren die moeilijk doen inclusief die zogenaamd altijd zo lieve labrador. Ik denk dat van heel wat rassen de reuen pittiger zijn naar elkaar. Maar ik vraag me ook af of dat altijd ook nodig is.
De opmerking van de Spaanse keurmeesters die hier geweest zijn was ook dat de reuen te pittig waren voor een gos.
Het kan zijn dat het aan onze opvoeding ligt en het kan ook zijn dat het toevallig een lijn is die wat pittiger is.
Dus ik heb nog steeds mijn twijfels of die gossenreuen nu per definitie scherper zijn dan bij andere rassen het geval is, maar denk wel dat het een punt van aandacht mag zijn bij de keuze van een reu en een teef als je gaat fokken.