Vanmiddag met het hele gezin weer naar het bos geweest en ons gossenteefje is er niet vandoor gegaan. Oke, ze heeft ook niet heel de tijd losgelopen maar toch.
Ik heb dus zo'n speciaal fluitje gekocht (dat kan de hond horen tot 2,5 km) en een nieuw trekspeeltje waar ze gek op is.

In het bos doen we of trekspelletjes of het zoekspel, waarbij elke keer iemand anders van de fam zich verstopt. Daar vond ze nooit iets aan, waarschijnlijk omdat onze andere gos al iemand gevonden had voordat zij in de gaten had wat de bedoeling was. Maar nadat ik het een paar keer alleen met haar in het bos heb geoefend (gewoon af-leggen en achter een boom verstoppen) heeft ze het helemaal door en is ze nu ook regelmatig de winnaar van het zoekspel.

Daarnaast laten we haar stukken aan een lange lijn lopen. Er moet dan wel regelmatig een sprintje getrokken worden om te zorgen dat de lijn slapt blijft hangen. Op die manier kunnen we haar een beetje uitdagen om toch te proberen er vandoor te gaan. Zodra ik zie dat ze aanstalten maakt, blaas ik op het fluitje. Ze moet dan meteen naar mij toe komen en krijgt dan wat lekkers. Soms heeft ze nog de neiging om wel even te kijken maar dan toch door te lopen, door die lange lijn kunnen we dat dus corrigeren en de ander zorgt er dan voor dat ze gelijk naar mij loopt zonder dat ik naar haar hoef te gaan.

Als ik alleen ben en ik laat haar los dan doe ik dus constant (gehoorzaamheids)oefeningen, zoek en trekspelletjes.
Afgelopen week is ze er een keer vandoor gegaan maar dat was meer een kort ererondje door een veld en ze kwam meteen terug.
We zijn er nog niet maar het gaat de goede kant op. Vandaag hebben we heel veel vogeltjes gehoord in het bos en ze ging er niet vandoor.

Wat zijn het trouwens scheten he, moet je die koppies zien. Ik vraag me weleens af of iedereen zo verliefd is op zijn eigen hondje(s).