 |
 |
|
Veel wandelingen
gemaakt. Veel gezien. Tijdens het wandelen goed naar links en naar
rechts gekeken, want op je pad is niet zo veel te zien. Fietsen is
leuk, maar je moet toch vooral op de weg letten waardoor je toch weer
veel misloopt (een wijze (levens-)les....).
|
|
Groene
spechten in een naburig laantje met oude bomen hebben hier hun kamp
opgeslagen. Foto's maken is niet mogelijk, de beesten zijn erg schuw en
de digitale camera erg traag. De andere richting in de grote bonte
specht gevonden. Was niet zo moeilijk als het beestje luid met zijn
snavel op de boombast roffelt. Dat klopt! Dacht eerst dat het de kleine
bonte specht was, maar die blijkt nóg kleiner te zijn.
|
|
| In
een weiland ook een jonge, magere, verdwaalde das gezien op klaarlichte
dag. Da's niet goed. Heel toevallig komt een auto van Staatsbosbeheer
aangereden. Meneer wil wel helpen en gaat een collega bellen:"ja, een
jonge das, ziet er mager uit." "Wat zeg je....?" "Nee, dat kan niet
man, ik kan hem hier toch niet afschieten, mevrouw staat erbij......"
De man belt uiteindelijk de boswachter, een veel betere keuze lijkt
mij, en vertrekt. Das nauwlettend in de gaten gehouden en gewacht tot
de boswachter arriveert. Deze dame (!) vangt het beestje en belooft mij
om hem af te leveren bij Stichting Das & Boom. Boswachter
vraagt mijn telefoonnummer en belooft nu ook om mij op de hoogte te
houden hoe het de das vergaat. Nooit meer iets van gehoord. Wat heeft
deze dame mij nog meer beloofd? |
|
| Terug
naar inhoudsopgave |
|
3
Weken later, midden op een groot stoppelveld ligt een andere, volwassen
das in de bloedhete zomerzon. Gewond, da's zeker, maar het is niet
duidelijk te zien wat het arme dier mankeert. Na wat rondbellen (lang
leve het (opgeladen) mobieltje) kom ik uiteindelijk niet verder dan de
politie: "Kunt u hem niet in een deken wikkelen en meenemen?" "Nee, ik
ben hier in the middle of nowhere aan het wandelen en heb
geen deken bij me." "Mischien uw jas eroverheen slaan?" "Het is 28
graden, ik heb ook geen jas bij me. Kunt u mij niet het nummer van Das
& Boom geven?" "Misschien dat u bij iemand aan kunt bellen en
om een deken vragen?" "Mevrouw, het dichtsbijzijnde huis is 5 kilometer
verderop. Hier is verder helemaal niets, alleen een das die dringend
hulp nodig heeft. Heeft u dan misschien het nummer van een
dierenambulance?" "Ja natuurlijk, in dit soort situaties sturen wij
mensen altijd door naar de dierenambulance. Ik heb hier het nummer.
Heeft u pen en papier bij de hand?" "Nee, wel een takje en wat zand, is
dat ook goed?"
Op een plek aan de verharde weg
wacht ik op de dierenambulance met daarin 3 enthousiaste mensen, al de
hele dag op pad. Ik breng ze naar de gewonde das. We proppen
ons in deze hitte allemaal in de ambulance (en ook tijdens het ritje
naar de das blijft de telefoon rinkelen). Bezweet door de inspanning en
de hitte vertellen zij mij hun verhalen van die dag. Tsjonge, wat een
dierenleed! We vragen ons af hoe de das zich heeft kunnen verwonden
midden op dit grote open veld. Een raadsel. Ze nemen de das mee in hun
auto en met zwaailicht vertrekken zij naar een plaatselijke dierenarts.
Zij beloven (!) dat ze mij terug zullen bellen
om te laten weten hoe het met de das verloopt. Een uur later laten ze
weten dat de das het niet heeft gehaald. Aan deze mensen heeft het
zeker niet gelegen. Petje af voor de enthousiaste mensen van de
dierenambulance! (zie nevenstaande link). |
|
| Terug
naar
inhoudsopgave |
|
|
|
Het hondje
wordt al wat ouder, maar wij nog
niet veel wijzer: bij ontmoetingen met andere honden roept haar
voorkant: "ga weg!" en haar achterkant zegt: "lekker spelen...!" Nu ook
het hondje van de buren (een koningspoedel) een uitgegroeide pup is
geworden en dus hoog boven haar uitsteekt is de liefde over. Kleine
hondjes kunnen haar nog wel bekoren, hoewel nooit lang.
Dit
was ook duidelijk te merken tijdens de "Gossenwandeling" van de
rasvereniging. Voor ons erg
leuk om ook eens een keer meedere Gossen bij elkaar te zien. Voor Donna
erg vervelend met zoveel druktemakers om haar heen.
|
|
 |
|
| Donna is
nog steeds gek (gak) op ganzen. Dat
bleek weer eens tijdens een, aanvankelijk, onschuldige wandeling.
Rustig kuierend op de paden door het open winterse veld staat Donna
plots stil. Ze luistert. Nu hoor ik het ook. Een (erg) grote groep
rietganzen lijkt deze winter hun kamp te hebben opgeslagen in de
stoppelvelden een eindje verderop. Weg is Donna, ze verdwijnt uit het
zicht. Een fractie later hoor ik een oorverdovend lawaai en
......honderden ganzen in de lucht. Ik ga er natuurlijk vlug naar toe
en zie Donna (net als zo'n tekenfilmhondje) met het hoofd omhoog
gericht voortdurend door mijn beeld rennen. De ganzen geven zich niet
snel gewonnen en blijven nog een hele tijd rondcircelen boven het veld.
Daar sta ik dan, op een mooie winterdag, onder honderden ganzen...
zonder paraplu..... Jak. Uiteindelijk vliegt de groep verder en wordt
het dus 1-0 voor Donna. Deze stand mag nooit meer veranderen. Dus vanaf
die dag nauwlettend de ganzengeluiden in de gaten gehouden. Dit mag
niet meer gebeuren. Wij, arme ganzen. |
|
|
|
de
Groene Specht
|
|
de
Grote Bonte Specht
|
|
de
Kleine Bonte Specht
|
|
|
De das brengt je naar de site
van Das & Boom
|
|
|
De
ambulance brengt je naar de site van Dierenambulance Noord-Limburg
|
 |
Rietgans |
|
Terug
naar inhoudsopgave
|
|
|
|
|
Nu mais weer op
heuphoogte is kunnen we weer leuk verstoppertje spelen. Wij kunnen het
hondje wel zien, omgekeerd niet. Met het commando "zoek" gevolgd door
een van onze namen gaat zij kijken waar die persoon uithangt. Om boven
de mais uit te kunen kijken springt en huppelt ze met vier poten
tegelijk, althans zo lijkt, over het veld. De oren flapperend in de
lucht. Ze heeft haar rol in een tekenfilm echt misgelopen. Omgekeerd,
als je haar roept, komt ze als een bezetene op het geluid afgerend,
maar de kans dat ze in dezelfde maisvore loopt is klein, zodat je haar
razendsnel voorbij hoort rennen. Nog een keer haar naam roepen, dan
stapt ze op de rem, een stof wolk, en weer terug. Gevonden! En wij
lachen, want het is allemaal zo'n koddig gezicht.
|
|
|
|
|
Patrijspoort
Bij de
ingang van een naburig
akkerveldje omrand door een brede strook grasland zijn zomer
en winter patrijzen hun kostje bij elkaar aan het scharrelen. Hier
houdt Donna altijd even de wacht. Stilstaan, goed kijken en luisteren
is het devies (zie foto's hiernaast) want de vogels hebben een
erg goede schutkleur. Elke keer weer schrik ik als deze vogels uit hun
schuilplaats tevoorschijn komen met veel luid geklapper en laag boven
de grond vliegend.
|
Patrijzen |
|
|
|
 |
|
|
Via
ons
GossenForum met een groepje enthousiastelingen en grote
liefhebbers van hond en natuur afgesproken om in de Drunense Duinen te
gaan wandelen. Dagenlang regen maakte op deze dag plaats voor een
zonnig weertje met een stevige wind. Perfect wandelweer dus. Lekker
vroeg van huis vertrokken gooide de MaxMax (de Duitse tegenhanger van
de TomTom) roet in het eten. Veel, veel te laat kom ik aan, maar zie
direct op de eerste de beste berg een stel uitgelaten Gossen met dito
baasjes. Een warm welkom en we gaan heerlijk op pad. De plattegrond die
met veel moeite was bemachtigd door Jacqueline gaf keurig de
routepaaltjes aan die in werkelijkheid nergens te vinden waren. De
ruiterpaden gaven nog enig houvast, het mulle en zware zand daarentegen
maakte dat we ons eigen plan moesten trekken. Het werd daardoor een
verrassende en heerlijke wandeling.
Natuurlijk
nog even lekker (na)getafeld en afgesproken om snel weer eens te
Gossenwandelen.
Met dank aan Wisa
voor de mooie foto's van de Gossenwandeling
|
|
|
|
wandeling Drunense Duinen
|
|
|
|
|
|
|
|
|
