Donna is nu 38 dagen drachtig. Vooral tijdens de afgelopen week is haar buikje enorm gegroeid. Het slanke jonge hondje is nu ineens een stuk steviger, niet alleen een dikke buik hoor, maar ook een dikke kont 🙂
Dat is wel even wennen hoor, maar het bekomt haar goed. Ze ziet er binnen deze week ineens een stuk volwassener uit. Ik vind het erg mooi.

Ze is dan ook enorm aan het eten geslagen. Sinds gisteren krijgt ze meerdere maaltijden op een dag, en haar voedsel is nu ook eiwitrijker. Het smaakt haar allemaal heel goed.

Ook merk ik duidelijke verschillen in haar doen en laten. Was ze eerst al een trouw hondje, nu kan ik geen stap meer verzetten of ze ligt weer over mijn voeten. Knap lastig tijdens het eten koken hoor. Ook de wandelingen verlopen nu een stuk rustiger. Ze hoort nog steeds elke “Gak” en elke “kwak” van gans en eend, ze reageert, kijkt en denkt dan 9 van de 10 keer volgens mij: “nee, da’s echt te ver weg” om vervolgens rustig door te stappen. Een week geleden nog was geen afstand haar te gek, die vogels moesten gewoon de lucht in gejaagd worden, basta.

Ons hondje voelt met andere woorden instinctief haar verantwoordelijkheid aan, lijkt mij. Het is waarschijnlijk datzelfde instinct dat -nadat we een fijne grote werpkist in de kamer hadden geplaats-haar zei: “hé, wat toevallig, kijk nou eens wat ik gevonden heb. Een fijn hol, helemaal zelf gevonden. “Komt dat even goed uit zeg!”.
Nog voordat alles klaar was en nog voordat er bekleding in lag, ging ze liggen op de nog kale bodem: “zo dit is van mij! ” Ja, Donna heeft het holletje om haar pups te baren gevonden en in beslag genomen. Helemaal zelf. Knap hè¨?!